آلدوسترون برای ترشح وزن آب

گاهی اوقات یک مرد می خواهد فوق العاده پاره شده و تا حد امکان لاغر به نظر برسد. این می تواند برای یک مسابقه، یک عکاسی، یا شاید فقط یک قرار داغ باشد. صرف نظر از علت، علاوه بر تعریف ماهیچه، دو عامل وجود دارد که بر ظاهر لاغر و متمایز بدن شما تأثیر می گذارد – چربی بدن و احتباس آب. بدیهی است که اگر لایه ای از چربی ماهیچه های شما را پوشانده باشد، نمی توانید پاره شده به نظر برسید. اما حتی اگر چربی بدن شما تک رقمی باشد، آب اضافی می تواند شما را کمتر مشخص و گاهی پف کرده به نظر برساند. کاهش وزن اضافی آب چیزی است که امروز در اینجا بررسی خواهیم کرد.

آلدوسترون یکی از هورمون هایی است که حجم مایعات بدن – به ویژه آب – را مدیریت می کند. و در حالی که احتباس آب برای اکثر مردان مشکلی روزمره نخواهد بود، اگر بدنساز رقابتی هستید یا نیاز دارید که برای عکس گرفتن یا یک موقعیت خاص ظاهری فوق العاده پاره به نظر برسید، نگه داشتن مقدار کمی آب اضافی می تواند تفاوت را ایجاد کند. جهان.

ابتدا کمی پیش زمینه آلدوسترون که توسط غدد فوق کلیوی ترشح می شود. آلدوسترون هورمونی است که به تنظیم سطح سدیم و پتاسیم در بدن کمک می کند. این به نوبه خود به کنترل فشار خون و تعادل مایعات و الکترولیت ها در جریان خون کمک می کند. غدد فوق کلیوی زمانی که بدن سعی در حفظ مایعات و نمک دارد، آلدوسترون بیشتری تولید می کند. این بدان معناست که سطوح بالاتر آلدوسترون برابر با احتباس مایعات بیشتر در بدن است. وقتی سطح آلدوسترون پایین باشد، بدن آب کمتری در خود نگه می دارد.

کل فرآیند در واقع توسط سیستم رنین-آنژیوتانسین-آلدوسترون (RAAS) مدیریت می شود. اگر به دنبال این هستید که با این چرم نازک “کاغذی” آماده رقابت، خرد کردن برتر و سختی داشته باشید، قطعاً نحوه کار با RAAS چیزی است که می خواهید درک کنید. با یادگیری نحوه درمان RAAS، می‌توانید بر سطح آلدوسترون خود تأثیر بگذارید و بر مقدار آبی که بدنتان نگه می‌دارد تأثیر بگذارید.

یک استراتژی معمولی که بسیاری از مردان برای کاهش مقدار آبی که نگه می‌دارند استفاده می‌کنند، کاهش مصرف نمک و کاهش میزان آبی است. کاهش مصرف نمک خوب است، اما کمک زیادی می کند. متأسفانه، از آنجایی که بدن همیشه در تلاش است تا وضعیت هموستاز را حفظ کند (که به عنوان وضعیت موجود نیز شناخته می شود)، نوشیدن آب کمتر باعث می شود که سیستم های متابولیک بدن آب را ذخیره کنند. این در واقع باعث افزایش سطح آلدوسترون می شود، بنابراین نوشیدن آب کمتر آن اثری را که می خواهید ندارد و در واقع باعث می شود بدن آب بیشتری را حفظ کند.

با در نظر گرفتن این موضوع، می دانیم که باید استراتژی دیگری را در نظر بگیریم. به اندازه کافی عجیب، یکی از راه‌هایی که می‌توانید RAAS را درمان کنید، سطح آلدوسترون خود را کاهش دهید و مقدار آب باقی‌مانده را کاهش دهید، این است که در واقع آب بیشتر بنوشید، نه کمتر. به نظر می رسد این برخلاف آنچه شما می خواهید به دست آورید است، اما نحوه عملکرد بدن اینطور نیست. اما این پیچیده تر از نوشیدن گالن آب قبل از مسابقه یا رویداد است.

دستکاری موفقیت آمیز RAAS برای کاهش احتباس آب نیاز به زمان بندی و استراتژی دارد. یافتن “پنجره فرصت” مناسب برای موفقیت ضروری است. قبل از شروع تلاش برای کاهش احتباس آب، ابتدا باید مطمئن شوید که از شر چربی های غیر ضروری بدن خلاص شوید. وقتی لایه ای از چربی در زیر آن وجود دارد، مواجهه با ریزش آب هیچ فایده ای ندارد. بنابراین اولین قدم این است که درصد چربی بدن نوجوان خود را کم یا اعداد فرد را بدست آورید. پس از رسیدن به آن، در موقعیتی قرار خواهید گرفت که با کاهش میزان آبی که بدنتان حفظ می کند، آن را خرد کنید.

گام بعدی پیروی از یک پروتکل خاص است که شامل دستکاری نسبت پروتئین و کربوهیدرات همراه با یک دوره مصرف زیاد آب (هیپر هیدراتاسیون) و به دنبال آن یک دوره سریع مصرف محدود آب (کم آبی) است. چند روز قبل از مسابقه یا رویداد دیگری که در آن می خواهید بسیار جذاب به نظر برسید، شروع به گذراندن مراحل هیدراتاسیون و کم آبی می کنید.

این استراتژی کار می کند زیرا مرحله هیدراتاسیون بیش از حد باعث کاهش سطح آدوسترون شما می شود، به این معنی که کلیه های شما از شر بیشتر آبی که می نوشید خلاص می شوند – همچنین باعث ادرار زیاد شما می شود. دوره هدف کم آبی به شما این امکان را می دهد که وزن آب را به سرعت از بین ببرید و شما را بسیار کنده و بسیار لاغر می کند. اما از آنجایی که شما این کار را برای مدت کوتاهی انجام می دهید، افزایش اجتناب ناپذیر سطح آلدوسترون و افزایش همزمان احتباس آب تا بعد از یک مسابقه یا رویداد بزرگ اتفاق نمی افتد.

متأسفانه، خلاص شدن از شر چربی‌های ناخواسته پیچیده‌تر از کاهش کالری مصرفی و اضافه کردن چند جلسه تمرین هوازی اضافی در هفته است. مشکل این است که برنامه‌ریزی ژنتیکی ما مانع می‌شود و باعث می‌شود که چربی‌ریزی پیچیده‌تر از آنچه می‌خواهیم شود. وقتی شروع به کاهش کالری و سوزاندن انرژی بیشتری می کنیم، بدنمان فکر می کند که کمبود غذا داریم. در پاسخ، موجی از پاسخ‌های هورمونی را ایجاد می‌کند که برای حفظ انرژی و اطمینان از داشتن ذخایر چربی که می‌توان در «گرسنگی» بعدی از آن استفاده کرد، طراحی شده است.

این پاسخ های هورمونی هستند که مانع از رسیدن به اهداف کاهش چربی ما می شوند. به طور خاص سه مورد وجود دارد که از کاهش چربی جلوگیری می کند – استروژن، انسولین و کورتیزول. وقتی کارهایی را که برای از بین بردن چربی های ناخواسته انجام می دهیم انجام می دهیم، باعث ترشح این هورمون ها می شود. و هنگامی که آزاد می شوند، هر یک از اینها به بدن می گوید که ذخیره چربی باقیمانده، به خصوص در ناحیه کمر را افزایش دهد. اما خبر خوب این است که ما می‌توانیم «با هورمون‌ها با هورمون‌ها مبارزه کنیم» و سیستم‌های متابولیک خود را برای غلبه بر این موانع برای کاهش چربی دستکاری کنیم.

راز این استراتژی شناسایی دشمنان هر هورمون “بد” است – به عبارت دیگر، هورمون “خوب” که برخلاف آنچه هورمون “بد” انجام می دهد، عمل می کند. به عنوان مثال، تستوسترون “برعکس” استروژن است. تستوسترون هورمون جنسی مردانه و استروژن هورمون جنسی زنانه است. برای مبارزه با اثرات ذخیره‌سازی چربی در استروژن، می‌خواهیم میزان تستوسترونی که بدنمان آزاد می‌کند را افزایش دهیم.

راه های مختلفی وجود دارد که می توانید میزان تستوسترونی که بدنتان به طور طبیعی آزاد می کند را افزایش دهید. یکی از بهترین راه ها برای رسیدن به این هدف، وزنه زدن است. به طور خاص، ثابت شده است که افزایش شدت تمرین یک تکنیک عالی برای تحریک تولید تستوسترون است. شدت تمرین به میزان کاری که در یک بازه زمانی معین انجام می دهید اشاره دارد. شما می توانید با بلند کردن وزنه های بیشتر، انجام تکرارهای بیشتر یا کاهش زمان استراحت بین ست ها، شدت تمرین خود را افزایش دهید.

برای مبارزه با چربی های سرسخت در ناحیه میانی خود، واقعاً می توانید شدت تمرین خود را با یک تکنیک تمرین مداری اصلاح شده افزایش دهید. تفاوت اصلی این تمرین با سایر انواع تمرینات دایره ای در این است که در اینجا، به جای تمرکز بر انجام تعداد مشخصی از تکرارها، تا حد امکان در مدت زمان مشخصی برای ست اول، تکرارها را تا حد امکان انجام می دهید. سپس وزنه و تعداد تکرارهایی را که برای ست دوم انجام می دهید افزایش می دهید.

به همین ترتیب، تکنیک های تمرینی وجود دارد که می توانید از آنها برای مبارزه با انسولین و تأثیر آن بر ذخیره چربی بدن استفاده کنید. در اینجا، تکنیک‌های تمرینی بر افزایش حساسیت به انسولین و ترویج فاکتور رشد شبه انسولین ۱ (IGF-1) تمرکز می‌کنند که اثرات انسولین را خنثی می‌کند. تمرینات پویا – که متکی بر حرکات ترکیبی است – به ویژه در افزایش مقدار IGF-1 در جریان خون موثر است. مقادیر بالای IGF-1 مقاومت به انسولین را از بین می برد و توانایی بدن برای سوزاندن چربی را افزایش می دهد.

ما همچنین می‌توانیم با افزایش مقدار هورمون رشد (GH) که بدنمان تولید می‌کند، با اثرات افزایش چربی کورتیزول مبارزه کنیم. هورمون رشد تنها قوی ترین ترکیبی است که بدن شما تولید می کند تا بر کاهش چربی و عضله سازی تأثیر بگذارد. هر چه هورمون رشد در بدن بیشتر باشد، چربی بیشتری می سوزانید و حجم عضلانی بدون چربی بیشتری خواهید داشت.

مانند سایر هورمون های مبارزه با چربی، برخی از تکنیک های تمرینی تولید هورمون رشد را تحریک می کنند. تمرین اسید لاکتیک یکی از روش‌های مؤثر است. اسید لاکتیک همان چیزی است که باعث “سوختگی” شما در هنگام تمرین سخت عضلات می شود. هر چقدر هم که این احساس آزاردهنده باشد، باعث ترشح هورمون کورتیزول و مقاومت در برابر چربی می شود. شما می توانید ترشح اسید لاکتیک را با بلند کردن بسیار آهسته و سپس بازگشت سریع (اما با احتیاط) به حالت شروع افزایش دهید. راه دیگر برای افزایش تولید هورمون رشد و کاهش تولید کورتیزول خوابیدن است. بله، استراحت در طول شب باعث تولید هورمون رشد می شود و به طور همزمان تولید کورتیزول را کاهش می دهد.

پس شما اینجا هستید – سه تکنیک تمرینی برای مبارزه با چربی در اختیار شماست. آنها را در زرادخانه تمرینی خود بگنجانید و قادر خواهید بود با هورمون ها و هورمون ها مبارزه کنید و یک بار برای همیشه در نبرد با چربی های سرسخت پیروز شوید.

رژیم آنلاین دکتر روشن ضمیر https://rdiet.ir/ رژیم کتوژنیک دکتر روشن ضمیر