فرصت هایی برای گفتگو ایجاد کنید


عصر ایران – سخنگوی دولت روز دوشنبه برای شنیدن سخنان و مطالبات دانشجویان معترض به دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی رفت و با آنان گفتگو کرد.

این دومین حضور علی بهادری جهرمی در دانشگاه ها پس از ناآرامی های اخیر است. در هر دو اجرا تعدادی از دانشجویان با شعارهایی علیه وی مانع از پیشروی روان گفتگوهای دوطرفه شدند.

در این زمینه نکات زیر قابل تامل است:

۱ – عصبانیت دانش آموزان قابل درک است. به گفته آنها رئیس جمهور فعلی در یک انتخابات غیررقابتی پیروز شد و در یک سال گذشته برخلاف وعده های خود عمل کرده است که از جمله آنها می توان به تداوم کاهش ارزش پول ملی، بن بست مذاکرات هسته ای، انتخاب دولتمردان از حلقه محدود و اخیر اشاره کرد. محدودیت های اینترنت

همچنین رفتار غیر اصولی و زننده ای که در یک ماه اخیر برای دانش آموزان رخ داد، آتش این عصبانیت را بیش از پیش شعله ور کرده است.

بدیهی است وقتی نه رئیس جمهور با دانشجویان می نشیند و نه وزرا به حرف آنها گوش می دهند، وقتی یکی از اعضای دولت را از نزدیک می بینند تمام عصبانیت خود را متوجه او می کنند و بر سر او فریاد می زنند.

۲ – در فضای شدیدا اعتراضی و ضد دولتی در دانشگاه ها، یک مسئول جرأت می کند به میان دانشجویان برود و با آنها صحبت کند و سخنان آنها و حتی شعارهای تند علیه خود را بشنود، اساساً قابل تقدیر است.

ای کاش این گفتگوها و استراق سمع ها سریع تر، جدی تر و جامع تر اتفاق می افتاد تا فضای تعاملی بهتری ایجاد شود. اما در جامعه امروزی بدون گفت و گو، خوب است که یک دولتمرد پیش قدم شده و حتی پس از برخورد نامناسبی که در دانشگاه قبلی داشته، به دانشگاه بعدی رفته و صریح حرف می زند و گوش می دهد. مستمر است و همچنین “آزادی بیان و بعد از آزادی بیانمنتقدان تضمین شده است.

نقدی بر آنچه در دانشگاه خواجه نصیر رخ داد: ایجاد فرصت‌های گفتگو

۳ – اگر فردی با اگر یک معتاد با چوب و چماق وارد دانشگاه شود و با دانشجویان تعامل فیزیکی داشته باشد و دانشجویان نیز با او سوء استفاده کنند، هیچکس نمی تواند از رفتار دانشجویان بی دفاع انتقاد کند.

اما وقتی کسی برای صحبت می رود، اگر همان رفتار مهاجمان تکرار شود، ممکن است این بار از دانش آموزان انتقاد شود. البته همانطور که گفته شد رفتار دانش آموزان قابل درک است اما این درک به معنای موجه بودن آن نیست. این منطقی نیست که در برابر کسی کهچوبوارد دانشگاه شد و دقیقاً همان شعار را علیه فردی کهصحبتاو گفت: “این وارد شده است. تمام بحث بر سر این است که آیا باید انجام شود یا خیر.”گفتار، منطق و احترام” ،جایگزین کردن عصا، قلدری و بی احترامی بودن

بررسی سخنان بهادری جهرمی – که از اصولگرایان معتدل و خردمند است – نشان می دهد که ایشان در این دو دانشگاه با نهایت ادب و احترام صحبت کرده اند. تمام یا بخشی از سخنان او مورد قبول شنوندگان نیست، اما این بدان معنا نیست که کسی که احترام می گذارد استانداردهای گفتگوروشن و خاموش صحبت کردن تظاهرکنندگان همچنین دعوت به عقب می کند تریبون بیاید و حرف هایشان را بزند و حتی کسانی که علیه او شعار می دهند جزو جامعه نخبه دانشگاهی هستند و نسبت به کسی که به او آب می پاشد و حتی شعار می دهد واکنش منفی نشان نمی دهد. “زن، زندگی، آزادی” مواجهه با رفتاری خارج از عدالت و نجابت را تکرار و تمجید می کند.

اگر نه، در دانشگاه و برای دانشجویان با توجه در همین محیط حرف دانش آموزان را نمی زد و گوش نمی داد، پس کجا برویم؟! اگر دانشجو و گوینده نتوانند حرف یکدیگر را بشنوند، در این جامعه چه کسی می تواند صحبت کند؟
فراموش نکنیم که بی ادبی با افراد میانه رو فقط به افراط گرایان بداخلاقی قدرت می بخشد.

اگر کمی بی احترامی در سخنان سخنگوی دولت بود و مثلاً مانند برخی سخنرانان و رسانه های تندرو که معترضان را تحقیر می کنند، رگه ای از بی ادبی در سخنان او دیده می شد، این چند خط ارزش نوشتن را نداشت. اما اکنون برای عدالت باید به حسن گفتار و رفتار خوب سخنران در دانشگاه صحه گذاشت، این سوال مطرح است که آیا معترضان امروزی که حتی اجازه برگزاری مجمع رایگان در دانشگاه خود را نمی دهند، اگر فردا، در ضلع دوم میز قرار دارند و به عنوان مثال تبدیل می شوند. گزارشگر دولت به اندازه گزارشگر. حالا آیا دیگران اجازه صحبت دارند؟

دست از لاف زدن بردارید! بسیاری از ما دیکتاتوری در خودت می دانیم که اگر فرصتی پیش بیاید، از شنیدن حرف دیگران و پا گذاشتن بر حقوق آنها دریغ نمی کند. فرقی نمی کند که ما پدر، شوهر، معلم، دانش آموز، پلیس، نماینده مجلس، وزیر و… باشیم. تا زمانی که این دیکتاتور درونی را مهار نکنیم، از گفتگو استقبال نخواهیم کرد. این همان اتفاقی است که برای بسیاری از کارمندان ما افتاده است و ریشه مشکلات اخیر دقیقاً در همین است.

۴ – در جامعه ایران که به شدت از فقدان گفت و گو رنج می برد، باید گزینه های مکالمه آنها را در نظر گرفت و توسعه داد. حتی کسی که می خواهد نظام را تغییر دهد باید بداند که حتی اگر اهدافش محقق شود، این کشور و مردمش همچنان به گفت و گو نیاز دارند.
نمی توانید ملحق شوید مکالمه را می کشد خوش آمدی آینده روشن رفت؛ شنوندگان این جمله بیش از دانش آموزانی که به ویژه این روزها رنج های ناعادلانه زیادی را متحمل شده اند، دولتمردانی هستند که معتقدند چون عناوین دولتی دارند باید صریح صحبت کنند و هرگز گوش ندهند.
اگر امروز می بینیم که دانش آموز عصبانی نمی خواهد گوش کند و آن را غیرقابل قبول اما کاملاً قابل درک می دانیم، تمایل مسئولان به گوش نکردن نه قابل قبول است و نه حتی قابل درک.