ملاقات با جسد کارگری که پیشه ای با کلنگ کشته شد! – خبرگزاری بیشتر اخبار ایران و جهان



جمشید رئوفی کارگردان مستند «عکاسی جنایی» همزمان با پخش این مستند از تلویزیون در گفتگو با خبرنگار مهر توضیح داد: این مستند درباره تاریخچه عکاسی جنایی، عکاسی صحنه جرم و عکاسی از زندانیان است. . در این سه محور تاریخچه عکاسی را مرور کرده ایم و روایت خود را از دوره قاجار که تقریباً همزمان با ورود عکاسی به ایران است آغاز کرده ایم. حدود یک سال پس از ورود عکاسی به ایران، عکاسی از زندانیان آغاز شد و پس از گذشت چندین سال، با ورود مشاوران سوئدی که برای تأسیس مرکز آمده بودند، عکاسی از صحنه جرم آغاز شد. تدارکات آنها در زمانی به ایران آمدند که اداره دانش امروز در آنجا بماند، شروع می شود. ما تا به امروز در این روند تاریخی تحقیق کرده ایم و سراغ عکاسانی رفته ایم که امروز هستند یا هستند یا در قبلاً در اداره اطلاعات اداره اطلاعات کار می کردند یا هنوز هم مشغول به کار هستند. در بخشی از مستند این موضوع نیز منعکس شده است تصاویر یک جنایت را در مطبوعات ایران پوشش داده ایم.

وی ادامه داد: نزدیک به سه سال درباره موضوع این مستند تحقیق کردم. از آنجایی که منابع آرشیوی، تصویری و حتی مکتوب در این مورد بسیار محدود است، پیگیری هایی را برای جمع آوری اطلاعات لازم از منابع و افراد مختلف انجام دادم. این تحقیق و تحقیق اثر تقریبا دو سال طول کشید تا تولید شود و بعد با همکاری شبکه مستند تلویزیونی و موسسه هنری ناجی وارد مرحله تولید شدیم که تولید آن دو سال طول کشید. ما سعی کردیم یک اثر جامع در این زمینه ایجاد کنیم که تمام جوانب پرونده مستند باشد. البته ما در این راه موانعی داشتیم.

کارگردان مستند «عکاسی جنایی» درباره مجموعه آرشیو تصاویر استفاده شده در این مستند توضیح داد: برخی از این عکس ها از طریق منابع کتابخانه ای مانند کتابخانه مجلس یا کتابخانه به دست آمده است. دولت قدس رضوی را در مشهد گرفتم. تعدادی از آنها را در کتابخانه ملی پیدا کردیم و به نوعی آنها را یکی یکی در میان کتاب های قدیمی پیدا کردیم. جستجو کردن من کردم. برخی از آنها را هم از طریق فضای مجازی پیدا کردیم.

تصاویر ارزشمند همچنان به عنوان محرمانه طبقه بندی می شوند

وی تاکید کرد: ما به عنوان تهیه کننده مستند واقعا نیازمند دسترسی بیشتر به منابع تصویری هستیم. ما یک منبع جامع و کامل در مرکز اطلاع رسانی پلیس هستیم تهران داریم که مملو از تصاویر جنایی قدیمی و جدید است اما متاسفانه اجازه استفاده از یک فریم از این تصاویر را نداشتیم! به گفته مسئولان این اداره، برخی از این تصاویر حریم شخصی تلقی می شود و بیشتر آنها هنوز از طبقه بندی محرمانه حذف نشده اند. با این حال، منابع آرشیوی باید در دسترس تهیه کنندگان و پژوهشگران مستند باشد. در نهایت بخشی از این آرشیو مربوط به مجرمانی است که دیگر در قید حیات نیستند و آرشیو مربوط به این مجرمان را می توان از طبقه بندی محرمانه حذف کرد. قانون دشوار و موانع سخت و برخی اداری باعث می شود که یک کارمند از دسترسی ما به این موضوع جلوگیری کند تصاویر بودن

رئوفی ادامه داد: با وجود اینکه مجوز ناجی حنار را برای فیلم خود که خود زیرمجموعه نیروی انتظامی محسوب می شود، داشتیم، اما باز هم برای فیلمبرداری قسمت هایی از اداره اطلاعات با مشکل مواجه شدیم. در پایان متأسفانه غیر از قسمت های محدودی که توانستیم فیلم برداری کنیم، اجازه این کار را به ما ندادند. فرصت عکس گرفتن از لابراتوار عکس جنایی یا جرم شناسی را پیدا نکردیم! موانع و ملاحظات دست و در این موارد پاگیر هم سر راه ما قرار گرفت. تغییر مدیریت باعث تغییر رفتارهای سلیقه ای نیز می شود. من در دوره کارگردانی برای یک فیلم قرارداد می نویسم اما وقتی کارگردان عوض می شود به یکباره استعفا می دهم چون خوب پیش می رود. مرداد می شوم می گویند کی گفته باید همچین فیلمی ساخته شود!؟

این مستند درباره دیگر موانعی که در ساخت این مستند با آن مواجه است نیز گفت: پیدا کن انجام دادن و دسترسی به افراد درگیر در عکاسی جنایی یکی از این مشکلات بود. برخی از این افراد دیگر در اداره اطلاعات حضور نداشتند و بازنشسته شده بودند. این افراد عکاسانی هستند که منحصراً در زمینه عکاسی جنایی فعالیت می کنند و برای این دسته آموزش می بینند. همه عکاسان نمی توانند وارد این عرصه شوند و نیاز به آموزش خاصی دارند. از آنجایی که در برخی جاها باید به بدن قربانیان نگاه کرد، عکاسی در این زمینه نیز نیاز به ذهنیت خاص خود دارد تا فرد بتواند با این شرایط کنار بیاید و آزار و اذیت ندیدن

وی افزود: در این مستند اشاره کرده ایم که برخی از این افراد به عنوان مثال ۳۰ سال در این زمینه فعالیت کرده اند و با صحنه های مختلف جنایی مواجه شده اند اما روحیه آنها به گونه ای بود که توانستند این کار را ادامه دهند. این افراد روحیه ظریفی نداشتند که از این مشاهدات جریحه دار شوند. شاید من و شما در هفته های اول این کار آزار و اذیت ببینیم و نتوانیم ادامه دهیم.

طبق قانون ما نمی توانستیم در صحنه های جرم اجرا کنیم

این مستندساز درباره احتمال همراهی با عکاسان جنایی در زمان ساخت این مستند نیز گفت: متاسفانه این امکان را هم پیدا نکردیم. علیرغم اصرارهای مکررمان به دلیل موانع اداری فقط یک بار توانستیم پیگیری کنیم که مربوط به یکی از بازسازی های خودمان بود. یعنی فقط توانستیم صحنه های مربوطه را بازسازی کنیم و اجازه نداشتیم مستقیم به صحنه جرم برویم. طبق قانون، قاضی، بازپرس یا کارآگاه باید پیگیری کنند خرس هیچ عکاس یا فیلمبردار در صحنه نیست.

وی با تاکید بر اینکه در ایران عکاس زن در زمینه عکاسی جنایی نداریم، گفت: احتمالا این موضوع به موضوع روحیه حضور در این شغل و سختی هایی که این شغل دارد مربوط می شود. در ایران هنوز عکاس زن در این زمینه نداریم، چون کار در عکاسی جنایی بالاخره دائماً با قتل، خون، حلق آویز شدن و از این قبیل مشکلات مرتبط است و سخت است.

رئوفی ادامه داد: در اداره اطلاعات اداره ای به نام اداره کل صحنه جرم داریم که ریاست آن معاونت تحقیق و نشر کتب مرتبط با حوادث مجرمانه را راه اندازی کرده است. تصاویر و مقالات مرتبط با مسائل جنایی در این قسمت گردآوری شده و انتشارات آن بسیار مفید و موثر می باشد. این انتشارات به ما در روند ساخت این مستند کمک زیادی کرد. حتی در این اداره تا چند سال پیش جشنواره ای برگزار می شد که در آن تصاویر صحنه های جرم از سراسر کشور جمع آوری و داوری می شد. هر سال تعدادی از افراد به عنوان برندگان بهترین فیلم های جنایی در این رویداد نامزد می شدند. آقا دکتر. ب خجالتی مسئول این دپارتمان یکی از افرادی است که در زمینه تحقیقات در این زمینه بسیار موثر است.

این مستند در مورد دسترسی به وضعیت ضبط صحنه ها جنایت مربوط به گذشته های دور نیز گفت: برخی از مکان ها تغییر کرده و مثل یک صحنه قتل در بازار تهران بود که تصمیم گرفتیم برای تحقیق برویم اما جایی که قبلا رستوران بود تبدیل به مغازه شده بود. محل سابق به طور کامل تخریب شد و محیط اطراف کاملا تغییر کرد. در جاهای دیگر به دلیل این تغییرات امکان دسترسی به همین موقعیت ها وجود داشت و فقط خاطرات و احساسات انسانی باقی ماند که سعی کردیم به زبان بیان کنیم. راویان آنها ثبت نام

با جسد مرده ملاقات می کند آدم کشی که با بیل کشته شد!

رئوفی درباره عجیب ترین داستان هایی که از عکاسان جنایی شنیده توضیح داد: یکی از این عکاسان می گوید حال و هوای یک عکس می تواند کمک زیادی به کارآگاهان کند. به عنوان مثال یک تصویر به ما نشان داد که مانند قبل از جسد یک کارگر افغان گرفته شده است دوستش آنها در یک اتاق زندگی می کردند. دوستش هنگام خواب او را با بیل زدن کشته بود. او همچنین تصویر ناراحت کننده ای از این جسد را به ما نشان داد و گفت که این تصویر نشان می دهد که آن هم اتاقی با چه چیزی بوده است. نفرت او این شخص را کشت.

وی ادامه داد: نکته دیگر در مورد برخی از تصاویر که نمونه هایی از آن در فیلم ذکر شده، مربوط به نوع طناب بند است. دارند که برخی از این یادداشت ها راز قتل را فاش کرده است. نوع گره طناب در تصویر نشان می دهد که آیا گره توسط خود شخص یا توسط شخصی که طناب را بسته است، عکس جنایی عکسی است که به گفته آنها می تواند تا ۸۰ درصد از راز یک قتل را در نگاه اول فاش کند. اگر عکاس در اولین نوردهی، زوایای مناسبی را برای عکاسی انتخاب کند، خیلی این کار را انجام خواهد داد معماها حل خواهد شد.

این مستند درباره عکاسی از اجرای حکم اعدام و قصاص نیز گفت: این قسمت ها مربوط به حوزه مطبوعات و عکاسی روزنامه نگاری است که در مستند هم به آن پرداختیم، البته به این دلیل بود که این مستند از تلویزیون پخش می شد. ، تصاویر اجتناب ناپذیر بودند. این ناحیه را کمتر برداشتیم و درمان کردیم. تصاویری از مراسم کارایی گرفته شده است، یکی از زیرمجموعه های عکس های مجرمانه به شمار می رود که اکثریت آن وظیفه اطلاع رسانی به مطبوعات و رسانه ها را دارد.

وی همچنین درباره تجربیات شخصی عکاسان جنایی از فعالیت در این زمینه گفت: یکی از این عکاسان می گوید در ابتدای کارم بسیار تحت تاثیر این صحنه ها بودم، اما یک بار در دهه ۶۰ به عکاسی از صحنه جرم پرداختم. جایی که اجساد آنقدر زیاد بود که جدا کردن آن آسان بود فرو ریختند. گفت وقتی بعد از فیلمبرداری این صحنه به خانه برگشتم برای خرید بیرون رفتم و چند دقیقه ای در صف مرغ خوابم برد. در خواب احساس کردم در میان همین اجساد هستم و اجساد را در حال فرو ریختن دیدم. این افراد قطعا درگیر چنین چیزی هستند افسانه و اتفاقاتی می افتد، اما آنها باید آرام آرام روحیه خود را تقویت کنند.

این هنرمند مستند در پایان تاکید کرد: درباره موضوعات خیلی از مستندها باید به این شکل ساخته شوند. من خودم در این زمینه برنامه هایی آماده دارم. از مراکزی که در کشور مسئولیت مستندسازی را برعهده دارند، مانند کانون بزرگ، خانه مستند یا شبکه های مختلف تلویزیونی می خواهم که به صورت ویژه به این گونه مسائل بپردازند. ورود دارند. اینها موضوعاتی است که در تاریخ ایران وجود داشته و بسیار جذاب است اما تاکنون کمتر مورد توجه قرار گرفته است.